BORA BORA – GDE RAJ STANUJE


 

Snimak ostrva iz vazduha

Bora Bora je jedna od najpopularnijih destinacija za zaljubljene parove

      Vodimo vas na drugi kraj sveta, gde je vreme stalo, a raj odavno postao stvarnost…

Ostrvo Bora Bora se nalazi 240 km severozapadno od Tahitija i pripada Francuskoj Polineziji. Iako je u celom svetu poznato kao Bora Bora, originalni naziv ostrva je Pora Pora, što na tahićanskom jeziku znači “Prvorođeni”. Naselili su ga preci današnjih Polinežana u 4. veku n.e, a prvi Evropljani su na njega došli 1777. godine. Od 1842. godine, ostrvo je protektorat Francuske. Kada je 1941. godine japanska vojska izvršila invaziju na Perl Harbour, američka vojska je izabrala ostrvo Bora Bora u južnom Pacifiku da na njemu napravi svoju vojnu bazu. Na sreću, ostrvo nije pretrpelo nikakve vojne operacije, pa je 2. juna 1946. godine vojna baza zatvorena. Iako je došlo vreme da se vrate u domovinu, mnogi Amerikanci nisu želeli da odu sa ostrva, pa su na zahtev porodica neki od njih bukvalno oterani kućama. A razlog zašto nisu želeli da odu je neverovatna lepota ostrva, koja se teško može opisati.

Slika bungalova na vodi i par koji se kupa pred jednog. Bistra voda i most koji povezuje bungalove sa kopnom

Bungalovi na vodi – iz sobe u more

Ostrvo Bora Bora je, bez svake sumnje, najlepše ostrvo na svetu. Da bi se shvatila njegova čarolija, treba ga prvo videti iz vazduha. Maleni smaragd u nežnoj bisernoj ogrlici, kako su ga mnogi opisali, Bora Bora je malo ostrvo u srcu fantastičnog koralnog grebena, koji ga zaštitnički okružuje sa svih strana. Samo jedna “kapija” sa okeana omoućuje vodeni prilaz ka ostrvu, koga je priroda sakrila na najlepši mogući način. A kada kroz nju prođete, pred vama će se otvoriti nestvarni svet boja, od kojih će vam zastati dah. Kao da je umorni slikar ispustio paletu boja koje su se prolile po vodi i stvorile neverovatne prelaze, od tirkizno plave do zaslepljujuće bele. Ostrvo Bora Bora je vulkanskog porekla, o čemu svedoči veliki ugašeni vulkan na sredini ostrva. Ogromni prirodni obelisk crne boje, vrh Otemanu (727 m), vekovima već izaziva strahopoštovanje ljudi ali, iako deluje zastrašujuće, džin odavno spava mirnim snom, okružen zelenim tropskim šumama i dolinama jarkocrvenog hibiskusa. Oko glavnog ostrva su rasuta manja ostrvca, motu, pa se iz vazduha čini da je prelepa koralna ogrlica ukrašena malim smaragdima, koji samo doprinose lepoti onog najvećeg – Bora Bora. Samo ostrvo je jako malo i nije toliko imresivno kao fantastična laguna oko njega. Kristalno bistra voda okružena je neprekidnim nizom peščanih plaža sa blistavim belim peskom, koji pod nogama klizi poput najfinije svile. Leškarenje ispod palme, sa kokosovim orahom u ruci, dok sunce tone u azurno more i boji ga najlepšim nijansama zlatne i crvene, učiniće vaš boravak na ostrvu nezaboravnim!

Plaža sa belim peskom i tirkizno plava voda

Beli pesak naspram tirkiznog mora – san na javi

Najveći broj hotela izgrađen je na minijaturnim ostrvcima u laguni, ali najveća atrakcija Bora Bore su bungalovi na vodi, koji su zaštitni znak ovog rajskog ostrva. Male drvene sojenice imaju terase i stepenice koje vode direktno u kristalno čistu vodu, a mnoge od njih imaju i staklene podove, što omogućava stalni pogled u bogatstvo sveta pod vodom. A to bogatstvo je ogromno! Veliki broj riba, oslikanih neverovatnim motivima, pliva između raznobojnih korala, pa je ostrvo Bora Bora ujedno i veliki rezervat morske flore i faune. Bogatstvo podvodnog sveta nudi mnoštvo mogućnosti za istraživanja i uživanje, a najveća atrakcija je hranjenje ajkula i velikih, sivih raža. Dok vi plivate u jatu ovih fantastičnih životinja, obučeni ronioci ih hrane iz ruke, na samo nekoliko metara od vas. Iako deluje opasno, ajkule u laguni su potpuno bezopasne, pa se slobodno opustite i uživajte u ovom nesvakidašnjem iskustvu.

Devojka roni između sivih raža

Oči u oči sa bogatstvom podvodnog sveta

Na ostrvu se nalaze i tragovi hramova (marea) drevne polinežanske religije. Nažalost, misionari, koji su na ostrvo došli u 19. veku, uništili su najveći broj ovih drevnih hramova. Najznačajniji sačuvani hram je Marotetini. Tri velike kamene ahu platforme, dugačke 50 i visoke do 3 m, obnovio je 1968. godine profesor Sinoto, pa je ovaj hram danas jedini potpuno obnovljeni primerak drevne polinežanske arhitekture na ostrvu Bora Bora.

Ostrvo Bora Bora je zaista teško opisati rečima. Zato uživajte u slikama, jer one govore više od reči…

fotografije: authenticsociety.com
flightcentre.com.au
travelavenue.com
beautiful-place-intheworld.blogspot.com

Izvor: „Čuda sveta“, izdavač Grades CC – Beograd

Autor: Biljana Luković

Advertisements

SUECKI KANAL


Satelitski snimak Suetskog kanala

Satelitski snimak Sueckog kanala

Zahvaljujući svom geografskom položaju, Suecki kanal je svetski priznat kao najkraća morska ruta između istoka i zapada. Kanal je naročito doprineo razvoju pomorske trgovine zemalja severno i južno od kanala, a posebno onih koje izlaze na Sredozemno i Crveno more, koje i imaju najviše koristi od njega.
Ideja o izgradnji kanala koji bi povezivao Sredozemno sa Crvenim morem datira još iz antičkog perioda. Za razliku od današnjeg kanala, raniji su povezivali Crveno more sa Nilom, preusmeravajući brodove da na putu od Evrope ka Indiji plove niz reku. Pretpostavlja se da je prvi kanal bio prokopan tokom vladavine faraona Tutmosa III, iako mnogi dokazi ukazuju da je prvi ovakav poduhvat započet još u 6. veku p.n.e. u vreme faraona Nehoa. Tokom invazije Persije na Egipat, kralj Darije je naredio da se kanal završi i on je tokom Ptolomejeve vladavine bio u odličnom stanju, da bi nakon toga bio potpuno uništen. Ponovo je otkopan u vreme vladavine rimskog imperatora Trajana i kasnije tokom vladavine Amr Ibn-Al-Aasa. Vreme je prolazilo, a kanal je ponovo pao u zaborav, sve do momenta kada je kroz Afriku trasiran novi trgovački put.

Napoleonovi inženjeri su, oko 1800. godine, ponovo oživeli ideju o kraćem putu koji bi kroz Suecki kanal išao ka Indiji. Proračuni koje su francuski inženjeri napravili pokazali su da se nivoi dva mora razlikuju 10 m, što bi, u slučaju izgradnje kanala, značilo da bi velika površina morala biti potopljena pa se od izgradnje odustalo. Tek kasnije se ispostavilo da je napravljena greška u računu pa je izgradnju kanala konačno započeo bivši francuski konzul u Kairu zajedno da čuvenim Ferdinandom de Lesepsom, koji je i bio glavni projektant kanala. U znak zahvalnosti, egipatski vicekralj Said Paša darovao je Francuzu “ferman” da je vlasnik kanala narednih 99 godina.

Nosač aviona prolazi kroz Suecki kanal

Suecki kanal

Iako je 1854. godine zaključen ugovor o koncesijama, izgradnja je započela pet godina kasnije,1859. godine. Egipatski radnici počeli su da rade na konstrukciji kanala u uslovima koje su istoričari opisali kao robovski rad, a projekat je završen 1867. godine. 17. novembra 1869. godine priređena je raskošna ceremonija u čast svečanog otvoranja kanala, a otvorio ga je kralj Ismail. Članovi britanske, francuske, ruske i drugih kraljevskih porodica prisustvovali su svečanoj ceremoniji koja se poklopila sa obnavljanjem i modernizacijim Kaira. Baš u to vreme napravljen je auto-put koji je povezivao Kairo sa novim gradom Ismailijem, izgrađena je opera, a Verdiju je povereno komponovanje čuvene opere “Aida” u čast njenog otvaranja. Ironično, Verdi nije završio posao na vreme pa je “Aida” premijerno izvedena u operi u Kairu godinu dana kasnije.

Suecki kanal je postao politička tema broj jedan 1956. godine kada je izbila Suecka kriza. Naime, u julu te godine, na trgu Manšeja (Mansheya) u Aleksandriji, egipatski predsednik Naser je pred razdraganom masom proklamovao nacionalizaciju kanala. Njegova odluka bila je odgovor na britansko, francusko i američko protivljenje da Egiptu daju pozajmicu za izgradnju velike brane u Asvanu. Naser je kao svoj glavni argument izneo činjenicu da su prihodi od kanala sasvim dovoljni za finansiranje projekta brane. Ovakva odluka izazvala je momentalnu reakciju Britanije, Francuske i Izraela koji su zajedno izvršili invaziju na Egipat dva meseca nakon toga. Ovu akciju je osudila međunarodna zajednica, nakon čega su ratne čarke prestale, a Naser je ipak trijumfovao.

Godine 1967. kanal je ponovo došao u središte bliskoistočne krize pa je iz bezbednosnih razloga bio duže vreme zatvoren. U to vreme izbio je čuveni “Šestodnevni rat”, kada je Izrael izvršio invaziju na goru Sinaj, pa je Suecki kanal postao tampon-zona između zaraćenih strana. Egipćani su ponovo osvojili kanal tokom rata 1973. godine, a 1975. godine kanal je uz svečanu ceremoniju ponovo otvoren. Od tada, kanal, koji se proteže 167 km kroz egipatsku pustinju dva puta mu je povećavana širina. Danas otprilike 50 brodova dnevno prođe kroz Suecki kanal, a obala duž kanala danas je prava turistička meka.

Fotografije: rts.rs
wikipedia